Navigatie
Verhalenhoek
Gedichtenhoek
| Indifference |
 |
 |
 |
|
Een half donkere kamer. Drie mensen tegenover je. Een stapel van persoonlijke informatie op een tafel. Een lach en een schouderklop. De belofte van een positief gesprek. Een meelevende knik. En dan de aanval. Het voorlezen van een blog. De mededeling dat jij "je mond dient te houden" en "dient te luisteren". Terwijl jouw - jouw blog - wordt voorgelezen. Terug in een kleuterklas voor de lessenaar. Waar jouw persoonlijke leven plotseling het spil van een gesprek is geworden. Je realiseert je: de lachen zijn geen lachen, de medelevende knikken zijn geen knikken; het zijn stokken om je met woorden neer te slaan.
De stapel op de bureau is groter dan al je blogs tezamen.
Je vraagt je af waarom? Je vraagt je af waarom zoetige woorden in zweepslagen zijn veranderd en welk doel het dient? Dus keer je in je zelf, voor dat is wat je hebt geleerd. Je denkt aan een lied dat in je opkomt en houdt je vast aan het lied, een lied dat dit moment lijkt te vertegenwoordigen en wacht op het moment dat je niet langer je mond "hoeft te houden" en jij openlijk kan vragen waar dit nog in hemelsnaam overgaat. Niet meer over jou. Niet meer over wie je bent. Maar over wie zij denken dat je bent.
Dus denk je terug aan het lied en daagt de persoon uit om dit eens te voor te lezen. Je wilt haar vragen waar het is misgegaan, waar ze de idealen van het Maagdenhuis is kwijtgeraakt, waar deze houding en gedrag überhaupt nog in het "menselijke" valt?
Drie mensen en een half donkere kamer. En een lied in mijn hoofd...
Indifference
i will light the match this mornin',
i will stand arms outstretched,
how much difference does it make?
i will hold the candle
how much difference does it make?
i'll swallow poison, until i grow immune
Tell me...
Pearl Jam |