Ik ken Joyce Hes van een dichtclubje in Haarlem. We komen 1x per maand bij elkaar om te dichten op een zelfgemaakte foto of een stadsgezicht; wat het thema van dat jaar ook mag zijn. (Vorig jaar zelfgemaakte foto's, dit jaar zijn het stadsgezichten.) We hebben vaak aan het begin een "opwarm gedicht", waar ik altijd de grootste moeite mee heb. Joyce Hes presteerde het om dit gedicht binnen een aantal minuten neer te pennen.

Ik was onder de indruk.

Haar bundel komt binnenkort uit.

Er is een land waarin ik niet wil wonen 

(vrij naar Joke Smit)

er is een land
waarin ik niet wil wonen
kampioen afluisterland
waar een mens in een camera
gehuld moet zijn
om nog gezien te worden

waar ik mijn gezichtsscan
bloed en DNA
en maximaal
vier vingerafdrukken
af moet geven
word ik dan vertrouwd?

waar jij en ik en al onze gegevens
in honderden databanken
opgeslagen zit
en elke profilering daarop is gebouwd
zonder toestemming te vragen
want de persoon is minder dan een bit

waarin we niet meer kunnen schreeuwen
dat we mens zijn, geen afgescheiden deel
een totaal, een onbegrijpelijk wonderschoon geheel
een mens dat liefheeft
fouten maakt vergeeft
een mens dat rouwt

er is een land waarin ik niet wil wonen
een land dat mij en mijn kinderen als risico beschouwt
ons uitsluitend ziet
als genen of object van overheidsoptreden
dat hard en ongevoelig drempels overschrijdt
mij berooft van mijn autonomie en identiteit

waar jongens en meisjes regeren
naar ze zeggen met harde hand
maar die de Grondwet en de Verdragen
niet meer leren
en geen gebruik meer maken
van gezond verstand

er is een land
waarin de ene bestuurlijke hand
niet meer weet wat de andere doet
waar machteloosheid heerst
en een volstrekt gebrek
aan visie en aan moed

maar waar alles wat fout gaat
geweten wordt
aan die ander
die vreemde ander
die ver van het bed
niet langer wordt ontmoet

Joyce Hes