Een zeer geslaagde avond, hoewel ik zeer nerveus was. Het programma zag er als volgt uit:

Programma 

Opening: Ohannes Karakas

Lezing: Noebar Sepojan Sipaan (auteur van "Halve Maan boven Ararat")

Woord van auteur over zijn boek In het gesteente van Ararat

Zang door Ilda Simonian

Muziek bij borrel verzorgd door Jaap Kraak

Met schilderijen van Nerses Djaladian

Samenvatting:

Noebar gaf een aantal kritische kanttekeningen die ik ook vanuit de Armeense gemeenschap had verwacht. Zoals Noebar benadrukte is dit een zeer "confronterend" boek dat de Armeense gemeenschap "een spiegel voorhoudt". Deze spiegel heeft met name te maken met de verdeeldheid binnen de gemeenschap zelf, die ik verklaar vanuit mijn analyse over de Armeense genocide. Wat volgde was een levend debat dat mijn standpunt, zoals ik deze in mijn boek beschrijf, bevestigde: de Armeense gemeenschap is verdeeld en deze verdeeldheid is terug te voeren naar de aftermath van de Armeense diaspora. (Die je vervolgens niet los van de genocide kan zien.) Ik denk dat je zelden als antropoloog je werk "in actie" ziet en hier ben ik Noebar, hoewel het voor hem deels onbedoeld was, zeer dankbaar voor.

Vervolgens heb ik benadrukt dat mijn boek niet alleen over de Armeense genocide gaat, maar over het genocidale proces in het algemeen en dat je de Armeense genocide ook in vergelijkend perspectief dient te analyseren. Onderwijl moest ik steeds aan een uitspraak van een docent denken: "Als de gemeenschap die je beschrijft in discussie raakt door je onderzoek, dan heb jij je doel als antropoloog bereikt..."

Als ik deze avond voor mezelf samenvat, dan heb ik mijn doel bereikt...